Cildimiz Bize Ne Anlatıyor? Aynaya Bakmakla, Gerçekleri Görmek Arasındaki İnce Çizgi

Aynaya bakmak… Ne kadar da sıradan bir eylem, değil mi? Sabah uyanır uyanmaz, elimizi yüzümüzü yıkarken, hatta bir toplantıdan önce saçımızı düzeltirken. Ama hiç düşündünüz mü, o yansıyan görüntüde gerçekten ne arıyoruz? Sadece fiziksel bir kontrol mü, yoksa o yüzeyin çok ötesinde, içimizde biriken bir şeylerin izini mi sürüyoruz?

Geçenlerde eski bir fotoğrafıma denk geldim. Üniversite yıllarından. Yüzümde, şimdiye kıyasla daha taze, daha pürüzsüz bir ifade vardı. Elbette yaş alıyoruz, bu kaçınılmaz. Ama bir de fark ettim ki, o zamanki cilt sağlığım, daha az sorumluluk, daha çok uykulu, tasasız bir ruh halinin aynası gibiymiş. Şimdiki halimle kıyaslayınca, yüzümde bazı ince çizgiler, evet, ama daha da önemlisi, gözlerimin altında hafif bir yorgunluk ve arada beliren o inatçı sivilceler… Bunlar sadece yaşlanma belirtisi miydi, yoksa bana başka bir şeyler mi anlatıyordu?

Cildimiz Bir Ayna mı Gerçekten?

Şimdi şöyle bir düşünün: Stresli bir hafta geçirdiğinizde, uykusuz kaldığınızda, ya da o çok sevdiğiniz ama bir o kadar da zararlı abur cuburlardan fazla kaçırdığınızda, cildiniz ilk tepki verenlerden olmuyor mu? Benim başıma defalarca geldi bu. Mesela bir proje teslimine yakın, gece yarılarına kadar çalıştığım dönemler… Sabah kalktığımda sanki yüzüme görünmez bir el, ‘Yorgunsun, tükenmişsin!’ diye damga basmış gibi hissederdim. Solgun bir ten, göz altlarında morluklar… Sanki aynadaki ben, o anki ruh halimin, bedenimin bir fotokopisiydi. Tam da o anki durumumu, iç dünyamdaki fırtınayı ya da dinginliği yansıtan bir ayna gibi.

Bir keresinde de, uzunca bir süre Akdeniz tipi beslenmeden uzaklaşıp, fast food’a takılmıştım (evet, hepimiz insanız, değil mi?). Birkaç hafta içinde cildimde bir matlaşma, hatta sivilcelenmeler başladı. Hani derler ya, “Ne yersen osun.” İşte o misal, cildim de o anki beslenme düzenimin, yani görmezden geldiğim “sağlıksız” tarafımın bir aynası olmuştu. O sivilceler, aslında yediklerime dikkat etmediğim gerçeğinin küçük, kızgın haritalarıydı belki de.

Yoksa Görmezden Geldiğimiz Gerçeklerin Sessiz Haritası mı?

Peki ya daha derindeki şeyler? Anlık yorgunluklar veya birkaç günlük kötü beslenme değil de, yıllardır süregelen bir stres, bastırılmış duygular, belki de farkında bile olmadığımız bir sağlık sorunu… Cildimiz bunları da fısıldıyor mu bize? Bence evet, fısıldıyor. Ama biz çoğu zaman duymak istemiyoruz, ya da sesini kısıyoruz.

Mesela, sürekli kuru, pul pul dökülen bir cilt… Belki sadece nemsiz sanıyoruz ama ya içtiğimiz su miktarı yetersizse? Ya da belki, kronik bir tiroid problemi gibi, bedenimizin bize göndermeye çalıştığı daha büyük bir mesajın küçük bir parçasıysa? Hani o sürekli kızaran, hassas bölgeler var ya, dışarıdan uyguladığımız kremlerle geçmeye çalışan… Belki de bir hassasiyetimiz var, belirli bir yiyeceğe veya çevre faktörüne karşı. Cildimiz, alerjilerimizin, irritasyonlarımızın bir haritasını çıkarıyor olabilir bize, sabırla okumamızı bekleyen.

Benim bir arkadaşım vardı, sürekli kaşıntıdan muzdaripti. Doktor doktor gezdi, kremler kullandı, ama bir türlü geçmiyordu. Sonunda anlaşıldı ki, yoğun bir iş stresi altındaymış ve bu stres bedensel olarak kendini ciltte gösteriyormuş. Kaşıntısı, onun aslında o anki ruh halinin bir dışavurumuydu. Cildi, ona “Dur, yavaşla, kendine iyi bak!” diye çığlık atıyordu adeta. Haritası, tam da bu içsel gerginliğin izlerini taşıyordu.

Cildimizin Dilini Çözmek

• Uyku: Yetersiz uyku sadece göz altı morluklarına yol açmaz, cildin kendini yenileme kapasitesini de düşürür. Solgunluk, donukluk… Bunlar, “Daha fazla dinlenmelisin!” diye bağıran işaretler.
• Beslenme: İşlenmiş gıdalar, şeker… Cildin iltihaplanmasına, sivilcelenmeye yol açabilir. O anki beslenme alışkanlıklarınızın haritasını çıkarıyor cildiniz.
• Stres: Stres, vücutta kortizol seviyesini artırır, bu da sivilce, kızarıklık, egzama gibi sorunlara yol açabilir. Cildinizdeki ani patlamalar, “Kendine bir mola ver, nefes al!” diye uyarıyor olabilir.
• Su Tüketimi: Nemsiz cilt, sadece dışarıdan nemlendirici istemez, içten de destek bekler. Cildiniz, susuzluğunuzun bir göstergesi olabilir.

Yani cilt sağlığımız, sadece dışarıdan baktığımızda gördüğümüz bir yüzey değil, içine baktığımızda anlattığı pek çok hikayesi olan, yaşayan bir varlık. O hikayeler, bizim yaşam tarzımızdan, beslenme alışkanlıklarımızdan, stres seviyemizden, hatta bazen farkında bile olmadığımız sağlık sorunlarımızdan besleniyor.

Peki ya biz? Bu fısıltıları, bu işaretleri gerçekten dinliyor muyuz? Yoksa aynaya şöyle bir bakıp, “Ah, yine mi sivilce çıktı?” deyip geçiyor muyuz? Ben, son zamanlarda cildime daha farklı bakmaya başladım. Artık sadece bir kozmetik kaygı olarak değil, iç dünyamın, bedenimin bir uzantısı olarak görüyorum. Onun anlattıklarını dinlemeye çalışıyorum. Belki de bir sabah, aynada gördüğünüz o lekeler, o kızarıklıklar, size sadece dışarıdan bir müdahale değil, içeriden bir değişim çağrısı yapıyordur. Kim bilir, belki de o, sizinle konuşmaya çalışan, ama sizin duymadığınız en yakın arkadaşınızdır.

Bir dahaki sefere aynaya baktığınızda, sadece yüzeydeki görüntüyü değil, o görüntünün ardındaki hikayeyi, cildinizin size fısıldadığı gerçekleri dinlemeye çalışın. Belki de görmezden geldiğimiz o küçücük işaretler, bize kendimizle ilgili en büyük dersleri verecektir. Ne dersiniz, denemeye değer mi?