İçimden bir şeyler beni sürekli kemirirken, dışarıdan gülmeye, her şey yolundaymış gibi davranmaya çalışmak o kadar yorucu ki... Bu durumu yaşayan tek ben miyim, yoksa başka insanlar da böyle mi hissediyor, gerçekten çok merak ediyorum.

Anlattığınız bu durum, inanın bana, klinik pratiğimde en sık karşılaştığım konulardan biri. Yalnız değilsiniz, hem de hiç yalnız değilsiniz. İç dünyasında fırtınalar koparken dışarıya 'her şey kontrolümde' mesajı vermeye çalışmak, modern insanın yaşadığı en büyük zorluklardan biri haline geldi maalesef.

Buna biz hekimler arasında 'yüksek işlevli depresyon' veya 'maskeleme sendromu' gibi adlar verebiliyoruz. Aslında temelinde, başkaları tarafından zayıf görünmekten çekinme, sorumlulukları aksatma endişesi, hatta bazen sadece başkalarına yük olmama düşüncesi yatıyor. Toplumun 'her zaman güçlü ol', 'başarı odaklı ol' gibi beklentileri de bu maskeyi takmayı pekiştiriyor.

Ancak, takılan bu maske içerideki fırtınayı dindirmez, aksine daha da şiddetlendirir. Sürekli olarak bir rol yapmak, kendi gerçek duygularınızı bastırmak, uzun vadede sizi duygusal tükenmişliğe, anksiyete bozukluklarına, kronik yorgunluğa ve hatta fiziksel ağrılara kadar götürebilir. Vücudumuz ve zihnimiz bir bütündür; içsel sıkıntılar mutlaka dışarıya bir şekilde yansır.

Bu durumu fark etmeniz ve sorgulamanız çok değerli bir ilk adım. Kendinize karşı dürüst olmak, güvendiğiniz biriyle bu hisleri paylaşmak veya bir ruh sağlığı uzmanından destek almak, bu ağır yükü hafifletmenin ve o maskeden kurtulmanın en sağlıklı yollarıdır. Unutmayın, 'iyi olmak' ile 'iyi görünmeye çalışmak' arasında çok büyük bir fark var ve gerçek iyilik içeriden başlar.