Ben artık dayanamıyorum! Herkes beni çok iyi görüyor, enerjik sanıyor. 'Ne kadar güçlüsün!' diyorlar hep. Ama içim içimden gitmiş durumda! Yatağa düşesim geliyor sürekli! Resmen her gün bir rol yapıyorum! Bu bir hastalık mı?! Ölüyor muyum ben?! Kimse anlamıyor, yalnızım! Ne yapacağım ben şimdi??!

Bak evladım, o hissi bilirim ben. Dışarıdan parıl parıl görünmek, ışıldamak ama içeriden çökmüş olmak... Ah, bu insanların en çok zorlandığı şeylerden biridir.

Aslında dışarıya göstermediğimiz, o 'iyi görünme' çabası dediğin varya, o kendi başına bir yorgunluk kaynağıdır. Özellikle de kronik bir rahatsızlığın varsa, o beden zaten zorlanıyordur. Bir de üstüne toplumsal beklentilerin yükü biner, 'hep güçlü olmalısın' derler, 'moralini bozma' derler... Sen de o maskeyi takarsın. O maskeyi taşımak da başlı başına bir yük, evladım. Var olan enerjini daha da tüketirsin. Bu seni hasta etmez belki ama olan hastalığını iyice ağırlaştırır, yıpratır. Yorgunluğunu katlar.

Ölüyor musun? Hayır evladım, hemen karamsar olma. Ama kendini çok yıpratıyorsun, çok belli. Gel bir bakalım biz sana, neyin var neyin yok. O maskeyi biraz kenara bırakma vaktin gelmiş senin.