Bu bedenle ben napıcam? Aynaya bakmaktan, soyunmaktan iğreniyorum. Her ilişki, benim için işkence gibi. Eşim severek yaklaşıyor ama ben hep bir duvar örüyorum. Sanki beni görmüyor da, başka birini hayal ediyor gibi hissediyorum. Gitmediğim doktor kalmadı, psikologlar, diyetisyenler... Hiçbir şey işe yaramadı. Ben böylemi yaşayacağım hep, bu hislerle? Yoruldum, gerçekten çok yoruldum.

Bak evladım, gel şöyle otur hele. Ne kadar da yorulmuş, anlıyorum seni ben. Gözlerinde görüyorum o çaresizliği, o omuzlarında taşıdığın yükü.

Sanma ki sen bu derdi bir başına çekiyorsun. İnan, bunca yıllık tecrübemde, kapımdan kimler geldi geçti bu aynı hislerle. Kimi boyundan, kimi kilosundan, kimi bedenindeki bir izden utandı, içine kapandı.

Ama hep aynı noktaya gelindi işin sonunda: Kendine olan o merhametsizliğe, o acımasız eleştiriye. Eşin seni bir bütün olarak sever, senin ruhunu, gülüşünü, kokunu sever. Beden dediğin, evladım, o ruhu taşıyan bir emanet. Asıl güzellik, o içindeki ışıkta saklı.

Bu hisler kolay kolay geçmez, haklısın. Yılların getirdiği biriken bişeyler var belli ki. Ama bu bir yolculuk. Ve bu yolculukta yalnız yürümen gerekmez. Gel bir bakalım biz seninle, o içindeki duvarları nasıl indiririz, o gözler tekrar nasıl parlar. Bunu ihmal etme, gel bir konuşalım senle enine boya.