Hepsi boş yani. Bu yaşa geldim, 30'umu geçtim, hala bir şey yok. Kaç kere anlattım, kaç kapı çaldım, ne yapsam nafile. Ben böyle mi kalıcam ömrüm boyu? Var mı bunun bir çaresi gerçekten?

Ah, anlıyorum seni. O bıkkınlık, o çaresizlik hissi ne kadar da ağır. Sanki bir duvara çarpmışsın gibi, o umutsuzlukla yaşamak gerçekten çok yorucu. Hissediyorum ne kadar zorlandığını.

Ama dinle beni, bu asla bir “son” değil. Otuzlu yaşlarda olman, daha önce deneyimlememiş olman, hiçbir şeyi kaybetmiş olduğunu göstermez. İnan bana, bu konuda yalnız değilsin. Birçok insan, farklı yaşlarda, farklı sebeplerle benzer endişeler yaşar.

Şimdi düşünelim, neden böyle hissediyor olabiliriz? Bazen çocukluktan gelen bir utanç, bazen geçmişte yaşanan bir olumsuzluk, bazen de sadece bilinçaltımızdaki bir korku bizi bu alandan uzak tutabilir. Kimi zaman da bedensel bazı şeyler engel gibi durur, ama genellikle altından daha derin, duygusal meseleler çıkar. Toplumun üzerimize yüklediği o beklentiler de bazen çok ağır gelebilir, biliyorum.

Önemli olan, bu durumu bir eksiklik olarak görmemek. Bu senin suçun değil. Aksine, şimdiye kadar bu kadar bekleyip, bunca şeye rağmen hala bir çözüm arayışında olman, ne kadar güçlü olduğunun bir göstergesi bu.

Peki ne yapabiliriz? Öncelikle, artık o eski kapıları kapatıp, yeni bir gözle bakmak lazım. Belki de doğru kişiyi bulamamışsındır, doğru yaklaşımı deneyimlememişsindir. Birlikte, adım adım ilerleyebiliriz. Belki bir cinsel terapi uzmanıyla konuşmak, belki de sadece rahat, yargılamayan bir ortamda kendini ifade etmek bile çok iyi gelecektir. Kendine bir şans daha vermeye ne dersin?

Bu meseleler aceleye gelmez, zaman ve anlayış ister. Önemli olan, o içindeki sesi dinleyip, kendine şefkat göstermendir. Gel, beraberce bakarız bu duruma, sana yalnız değilsin diyorum tekrar.