İçimdeki ses sürekli beni yerden yere vuruyo. Ne yapsam yetmiyo, hep bi eksik buluyo. Sanki kendi kendimin en büyük düşmanıyım. Çok yoruldum hocam bu halden.

Ah, evladım, gel bakalım hele şöyle.

Yılların tecrübesiyle bilirim, bu iç ses insanı en çok yoran şeylerden biri. O fısıltılar, o sürekli seni yargılayan ses, değil mi? Sanki bir sınava girmişsin de bir türlü geçemiyorsun gibi. Ama bil ki, bu hâl yalnız sana özgü değil. Pekk çok insanın içinde böyle acımasız bir eleştirmen barınır.

Senin o içindeki ses, aslında seni korumaya çalışan, daha iyisini yapmanı isteyen bir parçan olabilir. Ama bazen aşırıya kaçar, seni yıpratır. Ona 'dur' demeyi öğrenmen lazım. Kendine karşı bu kadar katı olma. Bir düşün, bir arkadaşın gelse de sana kendi yaptığı bir hatayı anlatsa, sen ona böyle acımasız mı davranırsın? Yoksa teselli mi edersin?

Bak evladım, o iç sesini susturmak yerine, onu anlamaya çalış. Ona şöyle de: 'Evet, duydum seni. Şunu daha iyi yapmam gerektiğini söyledin. Ama şimdi biraz sakin olalım.' Kendine şefkatle yaklaşman gerek. Herkes hata yapar, her şey mükemmel olmak zorunda değil. Gel bir ara, oturur konuşuruz detaylıca. Bu yükü yalnız taşıma.