Yine mi aynı şeyleri duycam bilmiyorum ki. Benimki iki yaşında ama hala tek tük kelime anca çıkarıyo. Arkadaşımın çocuğu aynı yaşta, cümle kuruyo resmen. Bizimkine ne oldu böyle? Kaç doktora gittik, herkes aynı şeyi söylüyo bekleyin, gelişir. Ama gelişmiyo işte, ben ne yapcam?

Ah canım benim, o bıkkınlığı, o yorgunluğu gözlerinden okuyorum resmen. Kaç kapı çaldınız, kaç umutla beklediniz belli. Haklısın, insan her seferinde aynı cevabı duymaktan yorulur, 'bekle' demek kolay ama bekleyen için zaman durmuş gibi oluyor. Öyle değil mi?

Bak, her cocuk kendi ritminde ilerler, o kadar farklılık gösteriyorlar ki bazen şaşırıyoruz biz bile. İki yaş kritik bir dönem, doğru, ama bazı yavrular biraz daha zamana ihtiyaç duyar konuşmak için. Bu, onların bir eksiği olduğu anlamına gelmez hemen. Bazen sadece biraz daha uyarıcıya, biraz daha farklı bir yaklaşıma ihtiyaçları olabiliyor.

Önce şunu bilmeni isterim, senin bu çaban, bu kaygın bile çocuğun için çok değerli. Onu seviyorsun ve onun iyiliği için herşeyi yapmaya hazırsın. Bu harika bir ebeveynlik göstergesi.

Şimdi ne yapalım? Öncelikle, minik yavrunun işitmesini kontrol etmeli, çok önemli o. Sonra da onunla nasıl vakit geçirdiğinize, ona neler anlattığınıza bir göz atarız. Kitap okumak, basit şarkılar söylemek, adları tekrar etmek, işaret etmek ve nesneleri adlandırmak; bunlar çok basit gibi görünse de konuşma gelişimi için gerçekten önemli adımlar olabiliyor. Belki de küçük birkaç değişiklik, büyük farklar yaratır.

Gel sen bir daha, hiç çekinmeden. Beraber bir bakalım. Hem senin içini rahatlatalım hem de ufaklığın gelişimini detaylıca inceleriz. Ne gibi durumlar olabilir, neler yapabiliriz, tek tek konuşuruz. Hiç pes etme sakın.